Lars von Trier

De Deense filmregisseur Lars von Trier staat bekend om zijn onorthodoxe manier van werken, die originele en Europese, lees: niet-Amerikaanse, films oplevert. Lars von Trier heet eigenlijk gewoon Lars Trier. Hij werd in 1956 in Kopenhagen geboren als kind van communistische ouders, die ook nog eens fanatieke nudisten waren. Terwijl Lars studeerde aan de filmacademie, gaven zijn medestudenten hem de bijnaam Von Trier, wat een adellijke achtergrond suggereert. Na zijn studie filmwetenschappen maakte hij een paar korte films en daarna studeerde hij verder aan de Deense filmschool. Zijn eerste echte speelfilm was “Forbrydelsens element”, The Element of Crime, uit 1984, gevolgd door Medea en Europa uit 1991.

The Kingdom

In Nederland werd Lars von Trier vooral bekend door de ziekenhuis-soap Riget, The Kingdom, uit 1994. De serie trok de aandacht op het Filmfestival van Rotterdam en werd een culthit, die vaak vergeleken werd met Twin Peaks van de Amerikaanse regisseur David Lynch. Naar eigen zeggen had von Trier heel goed naar deze fascinerende en vernieuwende serie gekeken. The Kingdom speelt zich af in een ziekenhuis dat bezig is in een moeras weg te zakken, terwijl binnen de muren alle mogelijke doemscenario’s voor ziekenhuispatiënten werkelijkheid worden. Bizarre en gruwelijke voorvallen, incompetente doktoren, sjoemelende ziekenbroeders en spiritistische mede-patiënten zorgen voor de nodige verwikkelingen. De geest van een lang geleden overleden meisje dat in het ziekenhuis rondspookt vormt de rode draad. Net als Twin Peaks is The Kingdom een satirische soap, hoewel The Kingdom iets minder vergezocht lijkt. Samen met de rommelige documentaire-achtige stijl en het overheersen van doffe oranje en bruin tinten, vraag je je soms zelfs af in hoeverre sommige scènes waar gebeurd zijn. Verschillende typetjes zijn prachtig, zoals de bejaarde mevrouw Drusse en de pedante Zweedse neurochirurg Dokter Stig Helmer. Tal van verwikkelingen in het ziekenhuis zijn ronduit hilarisch, zoals de obsessieve jacht van een patholoog-anatoom op een lever voor  onderzoek, die tot zijn ongenoegen nog steeds in een levende kankerpatiënt zit. Nadat Lars von Trier bekender was geworden met zijn film Breaking the waves, kwam in 1997 The Kingdom II uit, met nog meer van de bekende wantoestanden tussen gestoorde patiënten en hun machtsbeluste artsen. 

De “Golden heart trilogie”

Lars von Trier heeft de neiging drieluiken te maken en de eerste, de Golden Heart-trilogie, gaat over door het lot gekwelde vrouwen die zodanig over een grens heen gaan dat zij zichzelf verliezen. In Breaking the Waves uit 1996 is het de echtgenote van een boortoren-medewerker. Als hij na bedrijfsongeval verlamd raakt, geeft hij zijn vrouw opdracht om seks te hebben met onbekenden en hem er daarna over te vertellen. Zij ziet het eerst niet zitten, maar gaandeweg wordt het een goddelijke missie, die in haar ogen onvermijdelijk zal leiden tot het herstel van haar man. Terwijl haar vertrouwen wankelt, gaat ze door en zoekt ze steeds hachelijkere situaties op. Deze film is voor een deel gemaakt volgens het door Lars von Trier en zijn collega Thomas Vinterberg ontwikkelde Manifest Dogme 95. Hierin wordt, aan de hand van een Gelofte van Kuisheid, kunstmatigheid in de films verboden teneinde de essentie van de film en de personages erin na te streven. Breaking the Waves is bijvoorbeeld met maar een handheld camera gefilmd, waardoor de acteurs zich concentreren op het acteren en niet op de techniek om zich heen.

De film The Idiots, Idioterne in het Deens, uit 1998 is de enige film die von Trier volledig volgens het Dogma-manifest maakte. Los daarvan was het een omstreden en voor sommige kijkers schokkende film. Een commune-leider in Kopenhagen stimuleert de leden van de commune om hun innerlijke idioot de vrije loop te laten en zich ongelimiteerd achterlijk te gedragen. Eerst onder elkaar maar later ook in gezelschap van anderen. De gekwelde vrouw is in deze film een vrouw die meedoet met het vieren van haar achterlijkheid om zichzelf te straffen voor de dood van haar kind.

Dancer in The Dark uit 1999, met de IJslandse zangeres Björk in de hoofdrol, is de derde film uit het Golden Heart-drieluik. De onfortuinlijke en steeds ernstiger visueel gehandicapte Oost-Europese emigrante is weerloos tegen uitbuiting en misbruik, maar behoudt haar blinde vertrouwen in een betere toekomst voor haar zoon. Von Trier kreeg er een Gouden Palm voor en Björk werd onderscheiden als beste actrice. Amerikaanse Oscarnominaties waren er eveneens, maar werden niet gehonoreerd vanwege de onmiskenbare kritiek op “the American dream” in de film.

De trilogie “USA: Land of Opportunities”

Dogville uit 2003 is een interessante dramafilm, waarin verteller John Hurt vertelt over opeenvolgende gebeurtenissen in het niet bestaande dorpje Dogville. De knappe jonge Grace, gespeeld door Nicole Kidman, arriveert in Dogville. Ze wordt door de dorpsbevolking opgenomen, maar daar moet ze wel wat voor doen. Beginnend met onschuldige huishoudelijke klusjes, wordt de geëiste dienstverlening steeds extremer en walgelijker. Grace ondergaat het allemaal met een heilig aandoende gelatenheid. Bijzonder aan deze film is, dat de film is opgenomen op een set met een minimum aan decors. De huizen in het dorp worden gesymboliseerd door witte lijnen op de vloer. Al je aandacht is zodoende bij het ijzersterke en meeslepende verhaal.

Het tweede deel van het Amerika-drieluik is “Manderlay” uit 2005. Hierin erft Grace een plantage in Alabama, waar zeventig jaar na afschaffing van de slavernij de tijd heeft stilgestaan. Grace leert zowel de zwarte als de blanke werknemers omgaan met democratie, maar ze draait door net als de vrouwen uit de Golden Heart-trilogie.

Deel drie van de trilogie, Washington, zou in 2007 uitkomen, maar is vertraagd. Ditzelfde geldt overigens voor de niet tot de drieluik behorende horrorfilm Antichrist.

We moeten dus nog even wachten op nieuwe films van Lars von Trier. Hij staat wel garant voor intelligente, aparte films met interessante experimenten. Als je het even gehad hebt met de hersenloosheid van de Hollywood kaskrakers, kunnen de films van von Trier een welkome afwisseling bieden. Stuk voor stuk zijn het films die indruk maken en die je aan het denken zetten.

Kamperen kan iedereen tegenwoordig

In de jaren vijftig werd kamperen populair. In de dumpstore kocht je een kleine legertent (shelter) en in de kampeergids van de ANWB kon je nalezen hoe je die moest opzetten. Maar die tijd is voorbij. Kamperen kan nu iedereen. Er is immers een pop-up tent in de handel die zichzelf opzet, de werptent. Je werpt hem in de lucht en als hij weer neerkomt, is het een uitgeklapte tent.

De tent die zich zelf opbouwt

Een herkenbaar beeld voor menig kampeerliefhebber. Een pikdonkere nacht aan het Gardameer, als plotseling een tentstok het begeeft. Heerlijk zo’n tentje als je er eenmaal in ligt, maar een kwelling voordat het zover is. In de worsteling die er in het donker op volgt, arriveren twee andere kampeerders. Een zacht “hallo” klinkt in de duisternis en terwijl jíj het kniehoge gras omwoelt op zoek naar die verdomde tentstok, halen zij hun tentbundel uit de kofferbak. En dan opeens “plop”! Je draait je om en er staat er een tent ……………..

De volgende morgen bij daglicht kan je het mirakel pas écht goed aanschouwen: een middelgrote, halfronde grasgroene tent. Een tent die zich zelf opzet, grandioos. Maar even onwaarschijnlijk als autobanden die zich zelf omwisselen, of wasgoed dat zich zelf ophangt. En tóch bestaat het.

In opgevouwen toestand één geheel

Maker Quechua beweert in zijn handleiding dat het maar twee seconden kost om dit wonderding op te zetten, maar dát klopt niet. Het kost maar één seconde. Je trekt het opgevouwde pakketje uit de verpakking, gooit het in de lucht en het zeilt in de vorm van een tent op de grond. Vandaar de naam: werptent. Een paar haringen erin, en klaar is Kees. Door een vernuftig ontwerp zijn binnen- en buitentent al aan de stokken bevestigd en door zijn flexibele tentstokken past het als één pakket in de tentzak.

Regenbestendig, stabiel en betaalbaar

De werptent heeft tegenwoordig een vaste stek op veel kampeerplaatsen veroverd, en dat is niet verwonderlijk. De zelfontvouwbare tent kent eigenlijk nauwelijks nadelen. Het dubbel uitgevoerde tentzeil is bestand tegen meerdere dagen regen en voorzien van ventilatie openingen. En stabiel is de tent ook. Zélfs de prijs is in orde. Een ruim tweepersoons model kost, afhankelijk van de fabrikant, tussen 30 en 80 euro.

Opvouwen nadeel van de werptent

Enige adder onder het gras: de werptent springt weliswaar meteen uit zijn omhulsel, maar wil daar niet graag meer in terug. En als je het ding dan uiteindelijk toch nog enigszins teruggepropt hebt, houd je een soort frisbeeschijf van een meter doorsnede in je handen. Die past weliswaar prima in je kofferbak, maar wie tijdens het wandelen niet in de vegetatie wil blijven hangen, kan beter een ouderwetse tent op zijn rugzak gespen. Maar dit ene nadeel uitgezonderd is de werptent een succesnummer.

Leuke mannen, gemene mannen, lieve mannen, aardige mannen, stoere mannen, sexy mannen, slimme mannen, “bad”mannen, … Zoveel soorten mannen.

Welke moet je hebben?! Ga je liever voor de aardige man die altijd voor je klaarstaat of heb je toch liever die bad boy? Ik denk dat dat een vraag is die iederen vrouw zich stelt. Het liefste heb je natuurlijk het totaalpakketje, maar … bestaat die wel?

Elke man heeft meerdere kanten in zich, net als de vrouw. Een man kan superlief zijn, maar ook een lul! Mannen zijn heel anders dan vrouwen, toch hebben we ook wel weer overeenkomsten, en hebben we bewondering voor bepaalde eigenschappen van het andere geslacht.

Vrouwen zijn daarin toch totaal anders. Wij staan liever 2 uur van tevoren op om er perfect uit te zien, dan snel maar iets uit de kast te pakken. Wie weet kom je je droomman wel tegen? Mannen, denken er heel anders over. Hun maakt het niet zo uit of ze er nou perfect uitzien of gewoon normaal. Oké, je hebt uitzonderingen, de-nog-langer-voor-de-spiegel-staande man dan jij. Bij dat soort mannen heb ik maar één reactie .. en dat is keihart wegrennen! Wie wil nou een man die nog ijdeler is dan een vrouw. Nee. Mannen moeten wel mannen blijven. En vrouwen, vrouwen.

Het totaalpakketje: een lieve, aardige, sexy, nonchalante, schattige, mooie, slimme, … man. Maar willen we wel dat een man perfect is?!

Stel je voor … je hebt een perfecte man. een man die er voor je is, een slimme man, een man waarmee je kan lachen / huilen, een man die jou altijd begrijpt, een man die nooit kwaad op je is, een bloedmooie man, …

Hoe voel jij je dan naast hem … ook perfect?! Ik betwijfel het … als je een perfecte man hebt, voel jij je er echt niet perfect naast. Je kijkt naar jezelf, ziet zijn goddelijk lichaam en wordt depri want jij bent opeens o zo dik volgens jezelf. Of hij komt je weer eens ontbijt op bed brengen … o zo perfect als hij is, en jij bent chagrijnig omdat het zondagochtend is en jij ECHT wou uitslapen. Chagrijnig als je bent, zo lief als hij dan tegen je is … staan gewoon garant aan dikke schuldgevoelens.

Natuurlijk moet je ook niet de ik-laat-nooit-wat-van-mij-horen man, de lelijke man (het gaat om het inerlijk, maar qua uiterlijk wil je ook wat), de nerdy man (vaak in combinatie met geen kledingsmaak, een bril, en dan natuurlijk het saaie gelul), de domme, niet-sociaal ontwikkelde man (bye bye feestjes), de ik-heb-geen-manieren man (je kunt nooit uit eten want hij eet nog steeds als een kind van zes), de bad boy (want hoeveel vrouwen heeft hij wel niet naast jou??).

De normale, aardige, lieve maar niet TE lieve man die er voor je is als je hem nodig hebt. Waar je lekker naast in bed kruipt en die zijn armen om je heen slaat omdat die van je houdt. Die man moet je hebben. Maar waar vind je zo’n man?

Op je werk, school, in de trein, in een winkel, … op straat. Ik ben van mening dat je niet wanhopig op zoek moet gaan naar die man. Die man vindt jou! Hoe raar het ook klinkt, die man is gewoon ook op zoek naar een lieve, sexy, charmante vrouw die gewoon lekker zichzelf is.

Je kent de uitdrukkingen soort zoekt soort, en op elk potje past een dekseltje. En ook al ben je van mening dat hij gewoon niet bestaat, hij is er!

Eén van de meest verbazingwekkende en legendarische uitvindingen van de twintigste eeuw, de Minox miniatuur camera, zag het eerste levenslicht in 1937 in Riga. Hier woonde ook de uitvinder van de camera, Walter Zapp.

Walter Zapp werd in 1915 in Riga geboren. Zijn vader, een handelsman, was een Brits onderdaan en zijn moeder, Emilie Antonia Ida Burchard, was een Baltische Duitse. In 1918 deporteerden de toenmalige Russische heersers vele inwoners van Riga, onder wie de familie Zapp, naar de stad Ufa in de Oeral. Nadat de familie in 1921 terugkeerde naar Riga, besloten zij nar het westen te verhuizen , via Tallinn in het huidige Estland. Vader Karl verhuisde als eerste, de familie zou later volgen.

In het begin van 1922 vond Zapp werk in de beste foto-studio van Tallinn, als een assistent van Walter Lemberg. Hier leerde hij de kunst van het fotograferen en de manier waarop camera’s mechanisch werken. In datzelfde jaar kwam Zapp voor het eerst op het idee om een heel kleine fotocamera te maken. In 1932 gingen Zapp en Richard Jurgens een joint-venture aan, waarbij Zapp zijn idee in de onderneming inbracht en Jurgens de noodzakelijke fondsen. De volgende vier jaar werd, in samenwerking met de optisch expert Karl Indus, gewerkt aan het eerste prototype van een unieke camera.

Het lukte Zapp en Jurgens echter niet om een bedrijf in Estland of daar buiten te vinden welke bereid was de camera in productie te nemen; niemand geloofde dat dit nieuwe product gemaakt kon worden. Maar toen deed Zapp een voorstel aan een vertegenwoordiger van Letse Staats Electronica Fabriek (VEF) en er volgde in 1936 een ontmoeting tussen Zapp en Jurgens en de directeur van de VEF, Teodors Vitols. Het management stond sympathiek tegenover het idee, hoewel het riskant was: de fabriek had nog niet eerder iets soortgelijks gemaakt. In dat voorjaar vertrok Zapp terug naar Riga, tekende een contract en begon hij samen met Letse ingenieurs en ontwerpers het product gereed te maken voor industriële productie. Er werden ook bijbehorende producten ontwikkeld: vergroot machines, ontwikkel tanks enzovoorts.

In december 1937 vroeg VEF drie patenten aan, met Walter Zapp als de auteur. Het was belangrijk de camera een behoorlijke naam te geven; Zapp en zijn vriend Nikolai Nylander bedachten de naam “Minox”. De eerste patent-aanvraag werd in Finland geregistreerd, later volgde nog registratie in 20 andere landen. In 1937 werd onder strenge geheimhouding een eerste experimenteel prototype ontwikkeld. Het eerste industriële prototype werkte perfect. De officiële productie van de camera begon op 12 april 1938. De Minox miniatuur camera zorgde niet alleen in Letland voor een revolutie, maar in de gehele foto-industrie. In de jaren dertig was Minox de enige camera die telescopisch werkte; dit was een nieuw technisch principe, net als de dubbele cassette voor de film. De camera kon worden gekocht in de VEF winkel in Riga, op de hoek van Brieventas bulvaris en Raina bulvaris voor 2498 Lat. Sovjet films laten vaak spionnen zien die documenten fotograferen met de VEF Minox camera; dit is vandaag de dag een populair idee, maar komt toch voornamelijk voort uit het brein van film regisseurs. De camera werd daar niet voor gemaakt. Tegen 1942 had VEF ongeveer 17.000 Minox camera’s geproduceerd welke over de hele wereld werden uitgevoerd.

Toen Rusland in 1940 Letland bezette ging de productie van de camera gewoon door. Wel werd de inscriptie “Made in Latvia” gewijzigd in “Made in U.S.S.R.”. Ironisch genoeg worden de camera’s met die laatste inscriptie als zeldzaam erkend en zijn het geliefde objecten voor verzamelaars wereldwijd. VEF stopte de productie in 1942, toen de productie-middelen over werden gebracht naar Duitsland. Het stond daar twee jaar opgeslagen. Aan het begin van de tweede wereldoorlog vluchtte Zapp naar Berlijn, waar hij op de microscoop-afdeling van AEG ging werken. In 1945 begonnen Zapp en Jurgens de firma Minox GmbH in Wetzlar en werd de productie van camera’s hervat. Rond 1950 kwam Zapp in conflict met het management van de fabriek waarna hij naar Zwitserland uitweek. Hij bleef wel berekeningen en ontwerpen maken voor miniatuur camera’s. In 1990 werd de samenwerking nieuw leven ingeblazen. De straat waar de fabriek in Wetzlar aan ligt is naar hem vernoemd.

In juni 2000 ging Zapp, met zijn zoon en verschillende vertegenwoordigers van het bedrijf, op bezoek bij het Letse Fotografiemuseum, het VEF Museum en het kantoor van de toenmalige directeur van VEF, Teodors Vitols, waar het eerste contract in 1936 werd getekend. Later gaf de Letse Academie voor de Wetenschappen hem een ere-doctoraat. Hij stierf in 2003 op een leeftijd van 97 jaar.

Invaliditeit of ‘invalide zijn’ is in de volksmond beter bekend als ‘gehandicapt zijn’. Een gehandicapte kan bepaalde functies (met bijvoorbeeld de geest, het lichaam) niet meer uitvoeren. Het kan een aangeboren afwijking zijn of iemand kan een blijvend letsel oplopen bij een ziekte of ongeval.

Geestelijk gehandicapt

We spreken van een geestelijk gehandicapte of invalide als het gaat om iemand met een afwijking in de hersenen (in de geest). Personen met zo’n afwijking gaan anders reageren op situaties en gaan naar een gespecialiseerde school of instelling hiervoor. Het grote deel van deze gehandicapten kunnen de evolutie van de valide of niet-gehandicapte mensen niet volgen en blijven qua niveau vaak als baby, kleuter of peuter achter. Het grote probleem hierbij is dat het lichaam wel evolueert.

Lichamelijk gehandicapt

Naast de geestelijk gehandicapten hebben we ook lichamelijk of fysieke gehandicapten. Deze groep kunnen we opsplitsen in verschillende onderdelen. Zo hebben we bijvoorbeeld de sensoriële handicap. Hieronder verstaan we de visuele handicap (afwijking van het oog, denk aan blindheid) en de auditieve handicap (afwijking van het oor, denk aan doofheid). Een andere grote groep is de handicap van het spierstelsel en beenderstelsel. Voorbeelden zijn verlamming of dwarslaesie. Verlamming is een gevolg van het uitvallen van het motorische zenuwstelsel, of een deel ervan. Personen met verlamming verliezen vaak (een deel van) hun kracht of coördinatie. Bij dwarslaesie vindt er een onderbreking van het ruggenmerg plaats waardoor de zenuwen (vanaf het niveau van de onderbreking) uitvallen. Enerzijds ‘beperkt’ dit zich soms tot enkel de benen, dan spreken we van paraplegie. Als armen en benen verlamd zijn, noemt men dit tetraplegie.

Geschiedenis

Als we door de geschiedenis bladeren kunnen we zeker een evolutie vinden in de behandeling van invaliden. Zo werden bijvoorbeeld een hele tijd geleden kinderen gedood als ze bij de geboorte gezien werden als ‘onvolwaardig’. Vroeger zag men gehandicapten als personen die een gevaar zouden kunnen betekenen voor het ras. Na een tijd werden deze kinderen niet meer gedood, maar belandden ze desondanks in de slavernij en bedelarij. Termen als ‘idioot’, ‘mongool’ en ‘achterlijk’ kunnen een beeld geven van hoe invaliditeit in de geschiedenis werd gezien. Tegenwoordig is er gelukkig een andere visie ontwikkeld tegenover gehandicapten. Ze worden veeleer gezien als personen met een (functie)beperking.

Invaliditeit nu

Tegenwoordig wordt er veel gedaan om invalide personen zo goed mogelijk op te vangen. Vrijwel alle publieke plaatsen, en ook het openbaar vervoer, hebben aangepaste mogelijkheden voor gehandicapten. Tevens kan men gebruik maken van hulpmiddelen, zoals een rolstoel. Vaak krijgt de invalide persoon ook hulpverlening (gehandicaptenzorg, thuiszorg) en financiële bijstand. Naast deze zaken zijn er tal van organisaties en verenigingen die de personen in kwestie helpen bij het verwerkingsproces en andere zaken waar invaliden mee te kampen hebben.

Paralympische Spelen

De Paralympische Spelen zijn zoals de Olympische Spelen, maar dan voor lichamelijk gehandicapten. Ze bestaan uit zomer- en winterspelen. Het idee is in 1984 gestart, toen waren het echter spelen voor oorlogsveteranen uit de Tweede Wereldoorlog met een rugletsel. De spelen zijn echter geëvalueerd tot spelen voor gehandicapten waarbij tegenwoordig gemiddeld 500 gehandicapte atleten deelnemen. Voor personen met een auditieve handicap zijn er Deaflympische Spelen.

Antonio Lucio Vivaldi was een Italiaanse priester, componist en virtuoze violist. Hij werd in het jaar 1678 geboren in Venetië en stierf in 1741 in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen.

Het leven van Antonio Vivaldi

Vivaldi werd in zijn muziekcarrière geholpen door zijn vader, die een van de meest vooraanstaande violisten van de Cappella di San Marco in Venetië was. Later leerde hij verder bij Giovanni Legrenzi en volgde daarnaast een opleiding tot priester, waartoe hij 1703 werd gewijd. Al snel kreeg hij de bijnaam “Il Prete Rosso “, de rode priester, vanwege zijn rode haar. In verband met zijn slechte gezondheid, hij leed aan astma, kon hij geen deel meer nemen aan de heilige mis en in plaats daarvan werd hij vioolleraar in het Pio Ospedale della Pietà van Venetië, een tehuis voor wezen en jonge prostituees. Voor hen componeerde Vivaldi de meeste van zijn concerten, cantates en gewijde muziek. De muzikale meisjes verwierven grote faam, niet alleen in Italië maar ook in het buitenland. Naast zijn vele reizen vervulde Vivaldi diverse taken in het weeshuis en kreeg er in 1713 de verantwoordelijkheid voor alle muzikale activiteiten. Ondanks zijn werk als priester was Vivaldi vermoedelijk regelmatig verwikkeld in liefdesaffaires, waaronder met de zangeres Anna Giraud.

De betekenis van Vivaldi´s muziek

Vivaldi was een productieve componist, die snel werkte. Zijn werk omvat onder andere meer dan 500 concerten, waarvan bijna de helft voor viool, zesenveertig opera’s, vijfenzeventigste sonates, kamermuziek en een aantal symfonieën. Uit hoofde van zijn functie schreef hij natuurlijk ook religieuze muziek. Zijn beroemdste werk is waarschijnlijk “Le Quattro Stagioni”, de vier jaargetijden. Dit is een cyclus van vier vioolconcerten, die Vivaldi 1725 voor het eerst gepubliceerde als een deel van in totaal twaalf concerten, genaamd “Il Cimento dell’armonia e dell’inventione”, de krachtmeting van harmonie en inventie. Deze eerste vier concerten zijn elk vernoemd naar een seizoen, waarmee dit werk een van de eerste werken uit de programmamuziek werd.

Vivaldi’s muziek was in zijn tijd erg vernieuwend, met heldere composities en harmonische contrasten. Zijn muziek was bedoeld om de massa aan te spreken, in plaats van alleen de bovenlaag van de bevolking, zoals destijds gebruikelijk was. Vivaldi´s muziek doet meestal erg vrolijk aan, hetgeen zijn karakter en zijn plezier in het componeren weerspiegelt. Tijdens zijn leven werd Vivaldi behalve in Italië ook snel beroemd in Frankrijk, wat geen geringe prestatie was omdat dat land muzikaal gesproken behoorlijk opgesloten zat in bestaande structuren. Voor niemand minder dan Johann Sebastian Bach was Vivaldi en zijn muziek een lichtend voorbeeld. Daarnaast wordt Vivaldi gezien als een van de componisten die maakte dat de Barokmuziek een wat impressionistischer stijl kon ontwikkelen en daarmee de weg vrij maakten voor de componisten van de Romantiek. Hoewel hij tijdens zijn leven zeker succes en beroemdheid kende, stierf hij uiteindelijk in armoedige omstandigheden en raakte hij in de vergetelheid. Veel van zijn werk werd in de eerste helft van de twintigste eeuw herontdekt, maar pas in de tweede helft opnieuw uitgegeven. Tegenwoordig worden ook zijn opera’s weer herontdekt, zoals “Dorilla in Tempe”, “Ottone in villa” en “Orlando furioso”.

Kiev, de hoofdstad van de Oekraïne, is met haar 4,2 miljoen inwoners een metropool van belang, maar tegelijk ook een warme stad. Haar geschiedenis is omgeven door mythen en legendes en gaat al 1500 terug.

Kiev is een stad met ambities en een voorliefde voor contrasten: het beschikt over brede boulevards, historische architectuur en kerken met vergulde koepels die zelfs glinsteren op dagen dat de rest van de stad is verpakt in een vrijwel ondoordringbare mist. Het heeft veel bewaard van de post-Sovjet periode, er zijn schreeuwende advertentie borden en auto’s stoppen niet aan de rechterkant van de weg maar aan de kant die de bestuurder het beste uitkomt.

Net als in zovele andere steden met “nieuw geld”, is gezien worden een onderdeel van het dagelijkse gezicht van de stad – een stad waar de ambiance van het ontbijt in het restaurant van het hotel sterk wordt gekleurd door een luid gesprek aan de naastgelegen tafel. Tegelijkertijd, is Kiev een stad die moe is van de recente politieke strubbelingen: de meeste inwoners van Kiev zullen zweren dat ze nooit meer een politicus zullen geloven – om toch weer iedere avond naar het avondnieuws te kijken als was het een religie.

Niettemin, wie zich wandelend door de straten van Kiev overgeeft aan haar unieke hartslag, zal zich snel realiseren dat dit alles maar het teken van de tijd die is die op geen enkele manier de ware ziel van Kiev beschadigd heeft – de plaats waarover Mikhail Bulgakov, de legendarische en één van de meest beroemde inwoners van de stad, schreef “er is geen stad in de wereld mooier dan Kiev”. De ideale periode voor een bezoek aan Kiev is in het voorjaar, wanneer de parken letterlijk overspoeld zijn met sappig levendig groen en de kastanjes in bloei staan: de stad zelf, in al haar veelkleurige pracht – lijkt doordrongen van de energie van het leven.

Het is onmogelijk om de stad in slechts één of twee dagen te proeven en te verkennen, waardoor het leuk is om weer eens terug te keren, waarbij het goed mogelijk is het doel van de reis met bijvoorbeeld een andere wandelroute af te leggen of de stad vanuit een ander perspectief te bekijken. Een ander alternatief is om eens de klokkentoren van de Sint Sofia kathedraal te beklimmen om een prachtig uitzicht te verkrijgen op de kerk en zijn statige koepels. Door de vele restauraties, uitgevoerd in verschillende tijden, is de historische vorm van de kathedraal, daterend uit de 11e eeuw, aanzienlijk veranderd.

De kathedraal van Sint Vladimir, op zijn beurt, is de moeite van een bezoek waard om haar fantastische muurschilderingen van de beroemde meesters Vasnetsov, Nesterov en Vrublev. Als men het geluk heeft daar te zijn terwijl de kerk koor zingt, maakt dat werkelijk een onvergetelijke indruk. Kiev is beroemd om dit merkwaardige monument, niet alleen gewijd aan historische persoonlijkheden, maar ook aan acteurs, stripfiguren en zelfs dieren. Het meest charmant is misschien de onderhandelende figuur van de beroemde Poolse architect Vladislav Horodetsky, vaak aangeduid als de Gaudi van Kiev, met een kopje koffie in zijn handen en de pluizige kat Pantyusha in het Golden Gate (Zoloti Varota) park. Eén van de meest ongewone voorbeelden is echter het eerbetoon aan Gogol zijn legendarische verhaal “De Neus”, opgehangen aan de muur op Andriyivsky Uzviz 34. Het verhaal gaat dat Gogol eens in een koude winter door Kiev liep en een vervelende verkoudheid opliep. Dat inspireerde hem uiteindelijk tot dit verhaal. De “Neus” valt vanuit de verte gewoon niet te missen. Het monument gewijd aan de gevierde schrijver Bulgakov is gevestigd op het huis nummer 13 van dezelfde straat. Het is precies hetzelfde huis waar hij ooit woonde, en hij zit daar – met gekruiste benen en met gevouwen armen. Khreschatyk straat, de belangrijkste slagader van de stad, kan niet onvermeld worden gelaten. Volledig gevuld met auto’s en mensen op gewone werkdagen, is het afgesloten voor het vervoer en volledig voorbehouden voor voetgangers in het weekend en op feestdagen. De Khreschatyk straat strekt zich uit van de beroemde Besarabsky markt en loopt door naar het Onafhankelijkheid plein, het centrale deel van de stad met het 52 meter hoge monument voor de Onafhankelijkheid in het midden.

Er wordt heel wat over ‘het pensioen’ gediscussieerd. De pensioengerechtigde leeftijd omhoog, het bevriezen van de pensioenuitkering, het verhogen van de pensioenpremies en ga zo maar door. Wat brengt het ons in de toekomst? Het is allemaal koffie dik kijken, want niets is meer zeker in deze tijd. Toch doe je er wel verstandig aan iets van pensioen of geld te reserveren voor later.

Iedere werknemer kan pensioen opbouwen, dit is een aanvulling op het basispensioen de AOW. Het is afhankelijk van de bedrijfstak waaronder de werkgever met zijn bedrijf valt. Is er geen CAO aanwezig dan kan de werkgever ervoor kiezen een pensioenregeling af te sluiten bij een verzekeringsmaatschappij. Deze regeling moet open staan voor alle werknemers en niet voor een gedeelte van het personeel bijvoorbeeld alleen voor de vaste contracten. Anders is er sprake van discriminatie. Een werknemer die niet wil deelnemen, kan een afstandsverklaring aanvragen en ondertekenen. Valt het bedrijf onder een bepaalde CAO dan is afstand vaak niet mogelijk en ga je automatisch deelnemen.

Het pensioen wordt meestal berekend over het pensioengevend salaris. Dit is over het algemeen het bruto jaarsalaris inclusief vakantiegeld. In sommige branches kan het ook voorkomen dat er pensioen wordt opgebouwd over het overwerk of een eventuele vastgestelde eindejaarsuitkering. Ga dit na in je eigen branche.

De werkgever betaalt meestal het grootste deel van de premie. Het werknemersdeel wordt op het brutoloon ingehouden. Omdat je later ook AOW gaat ontvangen, bouw je geen pensioen op over het hele salaris, maar over een gedeelte. Er wordt namelijk een bedrag afgetrokken, de zogenaamde franchise ofwel het vrijstellingsgedeelte waarover geen premie verschuldigd is. Hoe hoger de franchise, hoe lager de pensioenopbouw.

Zo zijn er verschillende soorten pensioenregelingen. Ten eerste het ouderdomspensioen, deze keert uit vanaf de pensioendatum. Dan is er nog het partnerpensioen, deze keert uit aan je partner tot 65 jaar wanneer je zelf komt te overlijden. Het wezenpensioen keert uit aan je kinderen na overlijden tot een bepaalde leeftijd. En het arbeidsongeschiktheidspensioen keert uit als je arbeidsongeschikt raakt tot uiterlijk je 65e jaar.

Ieder jaar dien je een overzicht te ontvangen van de pensioen verzekeraar  waarop staat welke regeling voor jou van toepassing is en wat je al hebt opgebouwd aan pensioen.

Er zijn ook werkgevers die geen pensioenregeling aanbieden en ook niet onder een CAO en bedrijfstak vallen. Dan zul je zelf iets moeten regelen als je naast je AOW maandelijks nog iets extra’s wilt ontvangen.

  Post-traumatische stress stoornis is een psychische aandoening na een angstaanjagende gebeurtenis. Vaak hebben deze mensen nachtmerries over de gebeurtenis of zeer angstige herinneringen, alsof ze nog in de gebeurtenis leven. Verder lijken ze emotioneel gevoelloos te zijn naar anderen, met wie ze ooit een goede of intieme relatie hadden. Deze stoornis kwam in de publieke aandacht door oorlogsveteranen, die veel nare dingen hadden meegemaakt in een oorlog. Toch kun je dit ook ontwikkelen na een ramp, ernstig ongeval, gewelddadige aanvallen, natuurramp, overval, verkrachting of een vliegramp. De gebeurtenis wordt iets bedreigends voor de persoon, die het heeft meegemaakt en gaat zijn leven beïnvloeden en beheersen.

Uitingen PTSS

Na een traumatische gebeurtenis kunnen mensen last krijgen van nachtmerries en zeer levensechte herinneringen, die hen lijken te overspoelen. Ze kunnen ook slaapproblemen krijgen, zich depressief voelen, schrikachtig worden of zich gevoelloos voelen. De interesse in dingen vervaagd en het lijkt of ze niet meer kunnen genieten van de dagelijkse dingen. Ze kunnen zelfs agressief worden en gewelddadig. Herinneringen zijn zeer pijnlijk en leuke zaken, zoals verjaardagen worden vermeden.  PTSS kan zich op elke leeftijd ontwikkelen na een diep ingrijpende gebeurtenis. Het kan ook gepaard gaan met zware depressie, alcohol- en drugsgebruik. In het algemeen lijken de symptomen erger te zijn dan de gebeurtenis, die de aanleiding was van de stoornis. In ieder geval voor de buitenstaander.

Triggers

Een getraumatiseerd iemand kan last hebben van triggers. Dat betekent, dat een gewone gebeurtenissen kunnen dienen als herinnering aan het trauma. Indringende beelden en gevoelsherinneringen, die hij dan heeft worden ervaren als een echte gebeurtenis en zijn zeer pijnlijk. Zo’n herinnering heet flashback. Deze herinneringen kunnen enkele seconden duren, maar ook uren. Flashbacks kunnen optreden in de vorm van beelden, geuren, geluiden en (angst)gevoelens. Hij beleeft de gebeurtenis opnieuw. Niet iedereen, die iets ernstigs meemaakt krijgt PTSS, met alle ervaringen. De diagnose PTSS wordt gesteld als de klachten langer dan een maand aanhouden. De eerste symptomen van  PTSS dienen zich meestal wel in de eerste 3 maanden na het trauma aan. Maar het verloop en de ernst van de stoornis varieert per persoon. Sommige mensen hebben weinig last en kunnen na een aantal weken hun leven weer hervatten, anderen herstellen binnen 6 maanden, maar anderen hebben de symptomen langer en in ernstiger mate. De stoornis kan ook chronisch worden.

Behandeling

Veel mensen met een angststoornis of PTSS kunnen worden geholpen met een behandeling. Een vorm van psychotherapie en medicatie. De medicatie is niet om te genezen, maar om de ergste angstaanvallen en flashbackgevolgen te reduceren. Gedragstherapie is erop gericht om de gevolgen van de pijn, het ongewenste gedrag te verminderen of te stoppen. Bij cognitieve gedragstherapie leert de cliënt te reageren op verschillende situaties van paniek en angstaanvallen. En leert hij ook, dat zijn eigen denk- en handelpatronen kunnen wijzigen, zodat de klachten minder vaak en minder heftig zullen optreden.

Van de dodo zul je vast wel eens gehoord hebben, al was het alleen maar door de uitdrukkingen “dappere dodo” of “zo dood als een dodo”. De vogel leefde duizenden jaren zonder natuurlijke vijanden op het eiland Mauritius in de Indische Oceaan. Na aankomst van Nederlandse kolonisten op het eiland was het binnen twee eeuwen gebeurd met de dodo. Tegenwoordig is hij het bekendste uitgestorven dier en ook wel het symbool van uitgestorven diersoorten.

Zijn uiterlijk en gewoonten

De eerste verslagen over de dodo stammen uit het jaar 1507 en zijn van Portugese zeelieden. Zij vertrokken weer en Mauritius bleef onbewoond totdat de Verenigde Oost-Indische Compagnie het aan het eind van de zestiende eeuw koloniseerde. De Nederlanders noemden het eiland “Mauritius” naar prins Maurits, de zoon van Willem van Oranje. Destijds liepen er nog heel veel dodo’s op het eiland rond. De vogels werden echter niet, zoals tegenwoordig gebruikelijk, wetenschappelijk bestudeerd. Wel zijn er een aantal verhalen over hen en zelfs tekeningen, hoewel deze erg van elkaar verschillen. In latere eeuwen zijn er ook nog resten van dodo’s onderzocht, onder andere ten behoeve van genetische onderzoeken. De dodo was verwant aan de duif, maar een flink stuk groter. Hij kon wel een meter groot zijn, vergelijkbaar met een kalkoenhaan, en zo’n twintig kilo wegen. Hij had grote voeten, een korte hals en een grote dikke, kromme zwarte snavel. Omdat hij geen natuurlijke vijanden had, verloor de dodo  in de loop van de evolutie zijn vliegvermogen. Een paar vleugelstompjes bleven over. Daarbij waggelde hij nogal onelegant en had achterop zijn dikke lijf een plukje veren, al met al een dommige en grappige verschijning. Hij at fruit, planten en misschien ook kleine prooidieren. Ook kon hij zich voeden met zaden en vruchten omdat hij een spijsverteringskanaal had dat vergelijkbaar is met dat van duiven. Met behulp van kiezelsteentjes in zijn maag kon hij zelfs de hardste zaden vermalen. Sommige ooggetuigenverslagen melden dat de dodo geen geluid maakte, maar anderen beweren dat hij piepte als een jonge gans. Helaas is dit niet meer te controleren aan de hand van de resten die er zijn overgebleven van de dodo. Waarschijnlijk was de vogel monogaam en legden de vrouwtjes een ei per jaar, terwijl ook de vader voor het jong zorgde zodra dat uit het ei was. 

Het einde van de dodo

De eerste mensen die op Mauritius belandden beschreven de tot dan toe onbekende vogel als “kuifzwaan” of “wilde kalkoen”. De dodo’s op hun beurt, die niet gewend waren aan gevaarlijke dieren, kwamen op hun gemak naar de mensen kijken. Zo vormden ze een gemakkelijke prooi voor de hongerige zeelieden. Duizenden vogels werden opgegeten, hoewel hun vlees taai was. Dit heeft de dodo de bijnaam “walgvogel” opgeleverd, maar na lange zeereizen bleek hij desondanks toch niet te versmaden. Daarnaast brachten de mensen ook varkens, ratten, honden en katten naar het eiland, die het vooral voorzien hadden op de eieren en de jongen van de dodo. Ook deze vormden een gemakkelijke prooi, aangezien de dodo’s gewend waren hun eieren onbeschermd in het bos te leggen en daar ook hun jongen op te voeden. Op die manier raakte de aanvankelijk talrijke dodo-bevolking vrij snel uitgedund. In de tweede helft van de zeventiende eeuw werden de vogels steeds minder vaak gesignaleerd en vermoedelijk zijn ze rond het jaar 1690 uitgestorven.

De manenduif, een duif uit Zuid-Oost-Azië is een nog levende nauwe verwant van de dodo.

Merkwaardig genoeg zijn er van veel uitgestorven vogelsoorten nog opgezette exemplaren, maar van de dodo niet. Alsof hij veel eerder ten onder is gegaan, resten alleen wat botjes en een schedel, een kop met gedroogd vel en een poot. Deze onderdelen zijn de resten van de opgezette dodo van het Ashmolean Museum in Oxford. De laatste intacte herinnering aan de dodo werd in de achttiende eeuw bijna geheel verbrand, nota bene in opdracht van de directeur van het museum. Tot slot heeft het East London Museum in Zuid-Afrika nog een origineel dodo-ei, waarvan een replica tentoongesteld wordt. De afgelopen jaren is men op Mauritius druk bezig met graven om een reconstructie te maken van het leven van de dodo’s voordat de ontmoeting met mens hen fataal werd. Ook hoopt men er nog eens een volledig dodoskelet te vinden. 

Dodo’s in boeken en films

Ondertussen leeft de dodo wel voort in de literatuur en de film. In Alice’s Adventures in Wonderland van de Britse schrijver Lewis Carroll komt een dodo voor, die niemand minder dan de schrijver zelf representeert. Zijn echte naam was Charles Lutwidge Dodgson, en omdat hij stotterde stelde hij zich voor als Do-do-dodgson. De Nederlandse schrijver Jan Wolkers schreef een boek genaamd “De walgvogel”en Jan den Hengst schreef zelfs een biografie genaamd “De Dodo, portret van een pechvogel”. Ook op het witte doek wil de dodo nog wel eens een come-back maken, zoals in de animatie-film Ice Age, deel I uit 2002. In de boeken en films van Harry Potter heten ze Diricawls en hebben zij het vermogen om in het niets te verdwijnen met achterlating van een wolkje veren. Het is jammer dat de werkelijkheid veel minder magisch is en de dodo echt voorgoed van de aardbodem is verdwenen, wel heel duidelijk door toedoen van de mens.

In plaats van Oost ontmoet West is Helsinki misschien wel het beste voorbeeld in Europa van West ontmoet Oost.

Toeristen uit West-Europa zijn massaal naar de oostelijke kant van het continent gegaan sinds het psychologische groene licht van de EU-uitbreiding in 2004, nieuwsgierig naar de Oost-Europese cultuur. Steden als Praag, Vilnius, Bratislava, Tallinn en Riga hebben geprofiteerd van deze hernieuwde nieuwsgierigheid nu miljoenen toeristen kiezen voor de relatief onbekende voormalige Oostblok-landen voor hun jaarlijkse vakanties en weekendjes weg.

Helsinki biedt een verfrissend alternatief op de “Oost ontmoet West” vakantie ervaringen. Dit komt omdat Finland haar koele en ingetogen hoofdstad, gelegen op slechts 186 kilometer van de Russische grens en twee uur met de veerboot verwijderd van de Sovjet flatgebouwen van de voorsteden van Tallinn, ontegensprekelijk tot West-Europa behoort. Hier komt men voor een kijkje over de grens en neemt men een voorproefje op Oost-Europa, in plaats van op vakantie in het oosten te gaan en daarna de weg naar huis terug te zoeken.

Finland is pas sinds 1917 een onafhankelijk en integraal deel van West-Europa. Voorafgaand hieraan stond het land een periode onder Russische heerschappij, evenals het eeuwen onder Zweedse controle stond. Beide hebben zeer verschillende invloeden in de Finse hoofdstad achtergelaten Daarnaast heeft Helsinki door de geografische positie op de oevers van de Oostzee een aantal fysieke gelijkenissen met veel van de Oost-Europese havensteden van de Baltische regio. Met slechts een half miljoen inwoners biedt Helsinki een kosmopolitische vibe en alles gebeurt op een aangenaam stress-vrij tempo. Als men een stedentrip wenst met top accommodaties, een breed scala aan internationale gerechten, tientallen musea en galerieën, boeiende wandelingen en een prachtige kust – dit alles in combinatie met het ontbreken van hordes toeristen, dan Helsinki is de plek om naar toe te gaan.

Mannerheiminitie is waar het in Helsinki gonst van winkelend publiek en passerende trams, terwijl Erottajankatu straat de thuisbasis is van enkele van de beste restaurants van de stad, samen met een aantal trendy, vriendelijke en toegankelijk bars en clubs, waar muzikale genres zo divers voorkomen dat zowel death metal, rustige trance als de tango te horen zijn. Helsinki is eerst en vooral een groene stad; een plek waar men kan zwemmen, vissen, fietsen en op veel plaatsen kan genieten van Nordic Walking. In de zomer zijn er in veel parken parken openlucht concertzalen en in de winter maanden kan men zelfs proberen op het ijs te vissen.

Verlaat men de stedelijke omgeving van Helsinki dan zijn er eindeloze stukken bos en honderden meren. Of neem een veerboot in de haven van de stad vanuit de eens sterk geïndustrialiseerde, maar volledig vernieuwde hoek van Helsinki, naar één van de 6.500 eilandjes van de Åland-archipel.

Eén van de belangrijkste toeristische attracties van de 450 jaar oude hoofdstad zijn het fort Suomenlinna, het grillige Sibelius Park en het fotogenieke Senaats-plein met haar dramatische witte kathedraal. Helsinki heeft veel te bieden.

Brandstof besparen kan aardig schelen in de portemonnee. Het is
dat ook niet vreemd dat veel Nederlanders hard aan het brandstof besparen zijn
of er in ieder geval over nadenken. In deze onzekere tijden van crisis is ook
nog eens de brandstofprijs flink gestegen. Lees met deze tips hoe u effectief
brandstof kunt besparen.

Rij constante snelheden

Door constante snelheden aan te houden kunt u brandstof besparen.
Een hoog toerental verbruikt namelijk veel brandstof. Rijd zo vaak mogelijk op
cruise control wanneer dit kan in uw auto.

Let op uw snelheid

Bij een laag toerental wordt minder brandstof verbruikt. Het is
dus verstandig om altijd op een lage versnelling te rijden. Mits u dit niet
wilt of kunt doen, kunt u er in ieder geval voor zorgen dat u zo constant
mogelijk schakelt en rijd.

Laat de auto uitrollen

Door het gas gewoon af en toe los te laten kunt u brandstof
besparen. Vooral bij remmen is dit handig. Deze techniek heet “uitrollen” en
veel jonge auto’s kunnen dit aan. Door de auto te laten uitrollen word de
brandstoftoevoer naar de motor tijdelijk afgesloten. Bovendien voorkomt deze techniek
slijtage aan de remmen.

Bandenspanning

Controleer regelmatig uw bandenspanning. Niet alleen zorgen slappe
banden voor veel herrie, maar het kan u ook nog eens helpen brandstof te
besparen wanneer uw bandenspanning gewoon goed is. Te slappe banden zijn een
slechte zaak, omdat ze voor meer rolweerstand zorgen. Meer rolweerstand
veroorzaakt meer brandstofgebruik. U kunt uw bandenspanning controleren en
bijvullen bij de meeste tankstations tegen een kleine vergoeding. Wat de
precieze bandenspanning van uw banden zijn, kunt u vinden in een handleiding
van de auto die veelal te vinden is in de auto zelf.

Let op uw autosoort

Er zijn in deze tijden veel auto’s waarmee u zuinig kunt rijden.
Deze auto’s hebben verschillende labels, die laten zien hoe zuinig de auto
precies is. Een A-label is het zuinigste label wat een auto kan hebben. Let dus
bij aanschaf van een auto op hoe zuinig de auto is. Hierdoor bespaart u
uiteindelijk liters brandstof.

Begin rustig

Bij de meeste auto’s duurt het zo’n 10 tot 15 minuten voordat de
motor opgewarmd is. Alles wat u in die 10 tot 15 minuten uitvoert met uw auto
neemt dus veel meer brandstof in beslag.

Kies een goedkoop tankstation uit

Brandstof is over het algemeen bij ieder tankstation wel dezelfde
prijs, maar toch kunt u brandstof besparen door ook eens te kijken bij andere
tankstations. Zo kunt u bij tankstation pin&go geld besparen op brandstof
doordat ze geen winkel bij het tankstation hebben.

Een sollicitatiegesprek is misschien wel het gesprek waar u het
zenuwachtigst van word. Niet ongebruikelijk natuurlijk, aangezien bij een
sollicitatiegesprek duidelijk word of u wel geschikt bent voor de baan waarvoor
u solliciteert. Het is dan ook erg belangrijk om goed voorbereid naar een
sollicitatiegesprek te gaan. Draag de juiste kleding en gebruik de juiste
woorden, maar er zijn nog zoveel meer factoren waar u op moet letten. Met deze
sollicitatiegesprek tips hopen wij u een eind op weg te helpen zodat u een
succesvol sollicitatiegesprek heeft.

Draag de juiste kleding

De juiste kleding kan een goede indruk geven bij uw
sollicitatiegesprek. Kies bij het uitkiezen van sollicitatiekleding voor een
sollicitatiegesprek voor een zakelijke outfit, maar die nog steeds een
persoonlijk tintje heeft. Zo laat u de persoon bij uw sollicitatiegesprek weten
dat u nog steeds een sterk karakter heeft, zonder onbeleefd te lijken of
opdringerig over te komen. Als u nu een echte clown bent, kunt u natuurlijk
niet aankomen in een knalgeel pak. Een mooi, strak pak met een gele stropdas
kan dan weer wel.

Spreek op de juiste toon

Met drie woorden spreken is natuurlijk altijd goed. U moet ook
altijd met drie woorden beginnen, tenzij de persoon aangeeft dat u een andere
naam mag gebruiken. Zo komt u beleefd over en dit maakt een goede indruk bij uw
sollicitatiegesprek.

Benadruk uw goede kanten

Als u gevraagd word wat uw positieve en negatieve kanten zijn,
benadruk dan altijd uw goede kanten. Zelfs als u een negatief antwoord moet
geven, geef hier dan een positief kantje aan. Als u bijvoorbeeld een slechte
kwaliteit moet noemen, ga dan voor iets wat dubbel geïnterpreteerd kan worden.
“Ik ben vaak té precies. Ik kan soms uren werken aan één project zodat het toch
nog perfect wordt” klinkt vele malen beter dan “Ik werk langzaam en besteed
uren aan een project”.

Haal punten uit uw sollicitatiebrief naar boven

Door punten uit uw sollicitatiebrief naar boven te brengen in een
sollicitatiegesprek, kan u de indruk geven dat u zich goed heeft voorbereid op
het sollicitatiegesprek. Het is dan ook nooit verkeerd om voor aanvang nog even
vluchtig de brief door te nemen en de belangrijkste punten in u op nemen.

De appel is een van de oudste vruchten in de wereld. Hij behoort tot de familie Rosaceae en klasse Magnoliopsida. Oorspronkelijk komen appels uit Kazachstan, Centraal-Azië. In Kazachstan staat de appel bekend onder de naam Alma, omdat deze regio bekend is als Ata-Alma, wat betekent: vader van alle appelen. Het woord appel is afgeleid van een oud Engels woord “aepple”. Appels zijn er al duizenden jaren. In ouder verhalen worden  appels geassocieerd met verleiding, vruchtbaarheid, geluk, gezondheid en liefde.
In 1620 werden er door Engelse ontdekkingsreizigers appels geïmporteerd naar de Verenige Staten. In 1741 werden er al appels voor de handel geëxporteerd naar West-Indië vanuit de Verenide Staten. Nu zijn er al 7000 variëteiten appels geteeld, wereldwijd en eten 80% van de mensen regelmatig een appel.

Enkele soorten appels

    De Fuji-appels zijn rood-roze van kleur, rond van vorm en ongeveer de grootte van een honkbal. Tussen de rode kleur zie je wat groene en gele strepen. De appel heeft een relatief hoog suikergehalte met zacht en sappig vruchtvlees. De appels zijn lang houdbaar, vooral als ze in de koelkast bewaard worden. Als er appelmoes van gemaakt wordt, dan is suiker toevoegen bijna niet nodig. De appel is in Japan ontwikkeld door kruising van de  Red Delicious met een Ralls Genet, twee Amerikaanse appelsoorten.

  De Gala-appel zijn verkrijgbaar van september tot mei. Deze appel werd in Nieuw Zeeland gekweekt, door het kruisen van de Golden Delicious en de Kidd’Orange Red. De appel heeft vast vruchtvlees en is zoet. Deze appel wordt beschouwd als een van de beste appels ter wereld.

  De Golden Delicious is een zeer populaire en meest gekweekte appel ter wereld. De oorsprong van de appel is West-Virginia, waar de teeltrechten gekocht werden in 1917 door twee broers, die de appel de naam Golden Delicious gaven. De appel is zoet en bij gebruik in gebak of appelmoes hoeft men vrijwel geen suiker toe te voegen. Het is een stevige en vaste appel en zeer geschikt om zo op te eten. Van deze appel wordt veel appelcider gemaakt.

  De Granny Smith is een groene appel. De smaak is zuur. Het is een appel waar je van moet houden, wil je hem eten. De appel is genoemd naar de telers  van de appel: Thomas en Mary-Ann Smith, omstreeks 1850 in Australië. Ze zijn de belangrijkste ingrediënten van de Granny Smith-appeltaart.

  Jonathan appel. Deze appel is roog/groen van kleur en heeft een zure smaak. De appels worden veel gebruikt in salades en is ook heel geschikt voor het maken van appelmoes en appeltaart. In 1820 is deze appel erkend als een aparte soort. De appel ligt in de winkels tussen oktober en half april.

  De Jonagold appel is een appel, die in Europa erg veel gegeten wordt. Het is een kruising tussen de Jonathan en de Golden Delicious. De kleuren zijn rood en geel. Het vruchtvlees is stevig, maar toch sappig. Hij heeft een eigen smaak. Ook zeer geschikt voor taarten en salades. De appels zijn lang houdbaar en zijn te koop tussen oktober en mei.

  De Rubens appel. Er zijn veel nieuwe appelsoorten op de markt gekomen de laatste jaren. Een daarvan is de Rubens appel, een kruising tussen Elstar en Gala. Deze appel heeft de frisse smaak van de Elstar en de zoete smaak van de Gala appel. Het is een rode appel met wat gele strepen. De vorm is niet rond,maar wat puntiger.  De appel werd in de jaren ’80 gekweekt in de Po-vlakte in Italië. 

Enkele feiten over de appel

*  Er worden  meer dan 7000 variëteiten appels gekweekt over de hele wereld.
*  In de Verenigde Staten al meer dan 2500 soorten.
*  Appelsoorten zijn van verschillende grootte en verschillende kleuren, zoals rood, geel en groen.
*  De meest populaire soorten zijn: Red Delicious, Golden Delicious, Gala, Fuji,  en Granny Smith.
*  Een appel bevat zo’n 25% lucht, verse appels drijven op het water.
*  Een middelgrote appel bevat 80 calorieën.
*  Voor 1 liter appelcider zijn ongeveer 36 appels nodig.

De stad Roosendaal is gelegen in de provincie Noord-Brabant en heeft een oppervlakte van 107 km². Met haar 77.487 inwoners is Roosendaal de zesde stad van Noord-Brabant. De gemeente Roosendaal bestaat uit Roosendaal stad, Wouw, Nispen, Heerle, Wouwse plantage en Moerstraten.

Roosendaal is een belangrijk knooppunt wat de spoorwegen betreft. Toen in 1854 er een spoorlijn naar Antwerpen werd vastgelegd door een Belgische spoorwegmaatschappij, was dit een belangrijke gebeurtenis voor de stad. Door de aanleg hiervan werden verbindingen naar Vlissingen, Breda, Rotterdam en Antwerpen mogelijk.

Wanneer je tegenwoordig door Roosendaal loopt zie je veel moderne en nieuwe gebouwen. Ondanks dat het misschien lijkt alsof het een jonge stad is. Dit is echter niet het geval, aangezien Roosendaal en rijk verleden heeft, dat teruggaat tot de 12e en 13e eeuw. De belangrijkste bron van inkomsten toentertijd was de turfstekerei. De turf werd via de haven van Roosendaal naar de rest van Nederland en Vlaanderen vervoerd. Rond het jaar 1568, aan het begin van de Tachtigjarige oorlog, werd er een eind gemaakt aan de vooruitgang die de turfhandel veroorzaakt had. Zowel in de dorpen Roosendaal als Wouw liep een spoor van brandstichtingen en plunderingen. In 1890, toen er een politieke modernisering op gang was werd het dorp Roosendaal tot stad benoemd. Uiteindelijk werd de stad een gemeente op 1 januari 1997.

In Roosendaal is een actief cultuurbeleid. Zo is er het Centrum voor de Kunsten, een centrum waar je muziek kan leren maken en je kan leren je expressief uit de drukken in klei of met verf. Het belangrijkste is dat je er plezier in hebt. Het Cultuurbureau bemiddelt wanneer de verenigingen de juiste aanspreekpersoon buiten de gemeente nodig hebben. Ook worden er  evenementen gehouden, zoals snuffelmarkten, verschillende beurzen en meer.
De bezienswaardigheden in Roosendaal zijn het 16e eeuwse Raadhuis, het stedelijk museum en de molen De Hoop.

Momenteel wordt er veel gebouwd in Roosendaal aan meerdere grote projecten. Zo wordt er gewerkt aan de nieuwe markt, aan het Majoppe industrieterrein en ontstaat er een nieuwe woonwijk aan de oostkant genaamd de Landerije.

De gemeente besteedt aandacht aan wat de burgers willen. Zo werd er in 2005 een burgerenquête gehouden onder burgers van 16 jaar en ouder. Het doel hiervan was om erachter te komen wat er in Roosendaal zoal leeft.

Het onderwijsaanbod bestaat uit meerdere scholen. Zo zijn er het Gertrudis College (Katholiek), het Norbertus en Jan Tinbergen College (openbaar) en het Da Vinci College (VMBO en Praktijkonderwijs).

Er is één betaalde voetbalclub in, namelijk RBC Roosendaal en betekent voluit Roosendaal Boy Combination. Deze club ontstond als fusie tussen VV Roosendaal en de Rooschendaalse boys in 1927. De thuiskleuren van de shirts zijn oranje-wit en de uitkleuren blauw-wit. Het clublied heet ‘Eél de wèreld magget ‘ore’.

Momenteel is Mr. Marijnen de burgermeester en is samen met zijn ministers het college van B&W. De internetsite van de stad is www.roosendaal.nl en daar is informatie te vinden over de stad jezelf, de gemeente en aanverwanten.

Bekende oud-inwoners zijn Joost Prinsen en Frans Bauer (1973).

  Ludwig van Beethoven werd in 1770 geboren in de stad Bonn in Duitsland. Zijn vader en grootvader Johann Ludwig waren beide muzikanten en wilden hun (klein)zoon logischerwijs ook met muziek grootbrengen. Zijn vader nam de taak op zich om hem zoveel mogelijk elementaire muzieklessen te geven. Hij leerde niet alleen viool spelen,maar ook nog een aantal andere instrumenten. De muziekstukken, die hij leerde moest hij perfect kunnen spelen. Ondanks het feit, dat muziek niet zijn eigen keuze was, maar van zijn vader en grootvader, had hij toch een
enorme liefde voor muziek.

Om verder muziek te studeren kreeg hij een leraar, Christian Gottlob Neefe. (1748-1798) Hij was pas 11 jaar toen hij bij deze leraar ging studeren. Hij kreeg vooral viool-, piano en orgellessen en muziektheorie. Als hij 12 jaar is componeert hij zijn eerste muziekstuk.
 
In 1787 vertrekt hij naar Wenen om te laten zien, dat hij talent had en te kijken waar zijn kansen lagen. Al snel keert hij terug naar Bonn, omdat zijn moeder ernstig ziek is en pas in 1792 vertrekt hij voorgoed naar Wenen op zoek naar werk in de muziek. In Wenen leert hij nieuwe dingen van andere componisten zoals Haydn en Albrecht Berger. Ook publiceert hij enkele van zijn gecomponeerde stukken. Beethoven was een verstandig mens, die zich goed realiseerde, dat hij zomaar niet aan de top zou staan en mensen nodig had, die hem introduceerden. Hij werd bevriend met mensen, die een goed inkomen hadden en hoog in aanzien stonden, zodat een geregeld inkomen gegarandeerd was. Dit hielp hem om in contact te komen met de Prins van Wenen, Prins Kinsky en Prins Lobkowitz. Dit leverde hem een goed jaarinkomen op. Hij zou de rest van zijn leven in Wenen blijven wonen.

1800 – 1813

Met de nieuwe stijlen van muziek, die hij geleerd had, schreef hij een aantal nieuwe symfoniën voor orkesten. In deze periode werd hij snel bekend. Het was de tijd, dat hij zoveel mogelijk bezig wilde zijn met het composeren van muziekstukken,maar ook de periode, dat zijn gehoor begon achteruit te gaan. Niet alleen zijn werk leed hieronder, maar ook zijn sociale leven. Het werd steeds moeilijker voor Beethoven om zich in het publiek te begeven, want het gemis aan gehoor gaf hem veel spanning. Dat leidde soms naar het verbreken van vriendschappen.
Toch hield hij vastberaden vol om muziek te blijven schrijven. Hij schreef Erotica Symfonie, nr. 3, gewijd aan Napoleon, Symfonie nr. 5, 6, 7 en 8., piano- en vioolconcerten, composities voor orkesten, enkele opera’s, een aantal zeer bekende sonates en strijkkwartetten. Hij werd steeds succesvoller en werd gerespecteerd voor zijn werk op het gebied van muziek.

 De laatste jaren

Na deze jaren kwam Beethoven in een situatie terecht, dat bijna helemaal doof werd en uiteindelijk niets meer hoorde. Het werd eigenlijk onmogelijk voor hem om nog muziek te componeren. Hij stopte met de muziek en was erg gefrustreerd. Hij schreef zelfs brieven aan zijn broers, dat hij niet wist wat hij moest doen en dat zijn leven voorbij was. Tijdens de laatste jaren van zijn leven heeft hij geen muziek meer geschreven.  Hij leefde van het geld, dat zijn eerdere composities nog opleverden. Dat was al snel nauwelijks voldoende. Hij begon zichzelf te verwaarlozen en zijn gezondheid ging achteruit. Op 26 maart 1827 overleed hij.

Wat zou Riga zijn zonder de prachtige parken en tuinen?

Het valt niet te ontkennen: Riga overtreft de meeste grote steden in Europa in de esthetische zin. Maar terwijl men vaak lyrisch is over de Art Nouveau-architectuur en de middeleeuwse oude stad, is maar weinig geschreven over het feit dat het de vele parken en groene ruimten zijn die ertoe bijdragen dat dit een geweldige plek is om te wonen of om te bezoeken.

De parken van Riga zijn van bijzonder belang voor de atmosfeer van de Letse hoofdstad en zijn gemaakt als onderdeel van een groot plan, dat werd gerealiseerd toen de stad begon uit te breiden in de negentiende eeuw. Net als een cake met laagjes snijden zij door de oude binnenstad zowel door het stadscentrum als door de rustige ambassade wijk.

Er zijn groene ruimten aan weerszijden van de Vrijheid-monument, die als eerst tussen 1853 en 1863 werden aangelegd en vandaag in uiterlijk niet verschillen van toen. Dicht bij de Nationale Opera is er een enkele mooi tuin, een sierlijke fontein, evenals een levensecht standbeeld van de voormalige Britse burgemeester van Riga, Armistead. Dit prachtige gebied geeft een gevoel van aristocratische Frankrijk.

De kanaal van de stad grenst hieraan en loopt door het midden van het Bastejkalns Park aan de noordelijke kant van de Brivibas iela. Het hoogste punt, de Bastion heuvel, biedt een goede positie als uitzichtpunt over de oude stad en het Letse Monument voor de Vrijheid. Er liggen een aantal stenen in Bastejkalns, die de vijf slachtoffers herdenken die op 20 januari 1991 stierven door geweerschoten toen Russische Special Forces probeerden om de gebouwen van de regering op Raina bulvāris in te nemen.

Als men over de doorgaans drukke Valdemara iela gaat, ongeveer twee honderd meter van de Vansu brug, bereikt men het zeer aantrekkelijke Kronvalda park. Dit is de thuisbasis van het Riga Congres Huis met een paar grappige glazen piramides in de buurt en een in het oog springend standbeeld van Andrejs Upits, de Letse dichter en schrijver van korte verhalen. Het kanaal blijft haar weg als een slang door deze prachtige groene ruimte vervolgen, helemaal tot aan de achterzijde van het Riga World Trade Centre en op minder dan 100 meter afstand van een aantal prachtige art nouveau gebouwen aan de onderkant van Elizabetes iela. Veel bezoekers aan de stad komen nooit in dit park, wat erg jammer is, want naast de meer interessante ontdekkingen staat er zelfs een vuurtoren.

Het Hotel Latvija, de Kunst Academie, het Museum van Schone Kunsten en de Russische Orthodoxe kathedraal omsluiten het Esplanada Park aan alle kanten. Het iconische 27 verdiepingen tellende Hotel Latvija, het hoogste gebouw in het centrum van Riga, was ooit een Sovjet moloch, maar is vandaag de dag één van de beste hotels in Letland.

De Russisch-Orthodoxe kathedraal dateert van rond 1870 en fungeerde als een planetarium tijdens de atheïstische tijden van de Sovjet-Unie. Aan de overkant van de kathedraal zijn er een aantal gebouwen van de overheid en de veelkleurige bloemen stalletjes van Terbatas iela aan de achterkant. Dit is waar men één van de vele ingangen vindt van de populaire Vermanu tuinen, een intrigerende groene ruimte, met een bronzen fontein, een openlucht theater, een standbeeld van de grote Letse schrijver Krisjanis Barons, een kinderspeelplaats en in de zomer een aantal bruisende bier tenten. Er is een gezellig houten theehuis in een hoek van het Vermanu en een aantal goed onderhouden bloemperken dicht bij het entertainment-complex in de tegenovergestelde hoek van het park.

Modern en goed onderhouden en op het punt om internationaal door te breken. Het is alle bezoekers van de westelijke Letse havenstad Ventspils duidelijk dat de inkomsten van de olie-industrie hier verstandig zijn besteed.

Hoewel het in omvang de vierde stad van Letland is, zien veel mensen Ventspils, na Riga, als de tweede stad van Letland, een titel die het goede volk van de steden Liepaja en Daugavpils natuurlijk zullen betwisten. Deze stad heeft haar rijkdom verdiend door middel van olie-doorvoer en de hoge volumes van het goederenvervoer die de scheepvaart jaarlijks via de haven overslaat. De inwoners van Ventspils zijn terecht trots op hun goed onderhouden stad die trots is op haar vele attracties, een strand met een “Europese Blauwe Vlag” – een waar Mekka voor liefhebbers van surfen en zonnebaden tijdens de lente, zomer en herfst maanden.

Vergrijzende vissersboten, originele eeuwenoude gereedschappen en traditionele Letse woonhuizen worden tentoongesteld in het nabijgelegen familie vriendelijke : Ventspils Open-Air Etnografisch Museum” waar toeristen ook een luie zomerse dag kunnen doorbrengen en kunnen genieten van de smalspoor stoomtrein. Ventspils wordt beschouwd als de meest kindvriendelijke stad in heel Letland. Onder de ruime keuze aan entertainment opties voor de kleintjes is er het populaire aqua-park en een grote kinderboerderij. Het jaarlijkse Ventspils Festival trekt altijd duizenden bezoekers, met de wandelpromenade grenzend aan het 13e eeuwse kasteel van de Livonische Orde vol met vakantiegangers tijdens de festiviteiten. De onlangs gerestaureerde Ventspils Burcht, dicht bij de monding van de rivier de Venta, bepaald mede het beeld van Ventspils. Het kasteel is een museum met een aangrenzende wandelpromenade langs de rivieroever. Deze mix van het oude en het moderne combineert perfect en is één van de redenen waarom Ventspils in de afgelopen jaren tot de toeristische bestemming is geworden die het nu is.

Een bezoek aan Ventspils is ook een goed excuus om verder te reizen naar vreemde kusten, met aantrekkelijke directe veerboot verbindingen van deze stad naar Zweden, Duitsland, Denemarken en het Estse eiland Saaremaa. Op dezelfde manier is de haven van Ventspils ook het eerste wat veel buitenlandse bezoekers die naar Letland komen van het land zien; een visitekaartje voor het land. De Letse luchtvaartmaatschappij airBaltic voert regelmatig lijnvluchten naar Ventspils uit, met een frequentie van twee keer per dag op weekdagen.

Men zou wellicht denken dat Riga dat stad is met de de beste sportclubs en sportieve faciliteiten in het land. Ventspils geeft de Letse hoofdstad echter het nakijken met de uitstekende sport-infrastructuur, waaronder een gloednieuw zwembad en een sportarena, state of the art faciliteiten en opleidingen en een aantal voor Letland toonaangevende sportteams. BK Ventspils is één van de beste basketbal ploegen in de regio, terwijl FK Ventspils in 2008 wederom tot kampioenen van de Letse voetbalcompetitie werd uitgeroepen.

Met de opening van een handvol nieuwe hotels en conferentie-centra, nieuwe rechtstreekse vluchten tussen de stad en Riga, de herinvoering van de spoorlijn van Riga naar Ventspils in 2008, alsmede een regelmatige bus verbindingen naar de hoofdstad via de opgewaardeerd snelweg A10, zal Ventspils haar positie als “tweede”stad van Letland zeker handhaven, zowel voor de zakelijke als de toeristische reiziger en is de stad de komende jaren zeker een bezoekje waard.

Hoewel de landen aan de Atlantische kust in Europa een zekere traditie hebben wat betreft het eten van zeewier, zijn het vooral de Aziatische of Japanse keukens die er ruimschoots gebruik van maken. Vooral landen als Japan en Korea hebben een eeuwenlange en uitgebreide traditie van zeewier als voedsel. Men eet zeewieren als groente, en gebruikt het ter decoratie en als aromatische smaakmaker, bijvoorbeeld bij de Japanse rijst-knabbeltjes, die daarmee een wat pittigere smaak krijgen. In sushi-hapjes worden reepjes zeewier gebruikt om de combinatie van vis- rijst– en andere ingrediënten samen te houden. Zeewier is een veelzijdig product qua uiterlijke verschijning, maar bevat daarnaast ook bijzondere voedingsstoffen. De meeste wieren zijn rijk aan mineralen als calcium, natrium, ijzer en jodium en bevatten spore-elementen. Afhankelijk van de soort, is zeewier een bron van de vitaminen A, C en E en van plantaardige eiwitten. De delen van het zeewier die niet door het lichaam worden afgebroken zijn niet schadelijk en kun je zien als ballaststoffen.

Zeewier kan daarom een gezonde en natuurlijke aanvulling vormen van plantaardige eiwitten, vitaminen, mineralen, sporen-elementen en ballaststoffen in ons menu. Aanvankelijk werd het vooral gebruikt door macrobioten en veganisten, die hiermee mogelijke tekorten in hun dieet konden aanvullen. Maar tegenwoordig ontdekken ook andere groepen mensen het gezonde en veelzijdige zeewier. Dit wordt door voedingsdeskundigen toegejuicht, onder andere omdat de voedingswaarde van het op moderne wijze geproduceerde voedsel nogal achteruit is gegaan en veel mensen ook geen tijd hebben om gezond en gevarieërd te eten.

Voor de spijsvertering en stofwisseling zijn mineralen en sporen-elementen erg belangrijk, bijvoorbeeld om vitaminen te verwerken en op te nemen in ons lichaam. Zo is een mineraal als ijzer essentieel omdat het de zuurstof door ons lichaam transporteert. Ook voor de groei en het onderhoud van de weefsels, het functioneren van spieren en zenuwen zijn diverse mineralen nodig. Behalve deze heilzame voedingsstoffen op zichzelf, bevatten zeewieren ook nog eens een unieke combinatie ervan, een combinaties die bij “landplanten” niet voorkomen.

De meest gebruikte soorten zeewier

Nori wordt veel in Japan gebruikt, waar het vanwege de soepele en fijne structuur “keizerlijk wier” wordt genoemd. Het leeft in de Indische Oceaan en is oorspronkelijk rood, maar kleurt tijdens van het drogen donker paars tot zwart. Nori wordt doorgaans verkocht als dunne rechthoekige vellen. Het wordt gebruikt in soep en bij het bereiden van vlees, omeletten, saus en als decoratie of voor het bijeenhouden van Sushi.

Kombu of Bretonse kelp is het groene tot bruinige zeewier dat zijn bladeren op de golven mee laat deinen. Het is het meest gegeten zeewier in het Verre Oosten, maar komt ook voor aan de Atlantische kust, onder andere in Portugal, Groot Brittannië en Frankrijk. De stelen worden gegeten bij rauwe of gekookte groenten. De bladeren, een soort van vlezige, krokante strengen worden gebruikt om vis in te koken of te stomen, een methode die “Clambag” wordt genoemd. Na het koken of stomen wordt het wier verwijderd, maar de smaak en de voedingstoffen blijven achter in de vis.

Iers mos bevat natuurlijke geleermiddelen en werd traditioneel gebruikt bij het bereiden van jam, saus en soep. Het is ook een huismiddeltje bij reuma, verkoudheid, hoesten en andere problemen met de ademhalingswegen als bronchitus en astma.

Zeesla of zeelatuw is een groen, soepel zeewier, met een vrij sterke, zurige smaak. Zeesla moet je wel vers eten, maar dan komt de krachtige, frisse smaak goed tot zijn recht in salades. Fijn gehakt of gesnipperd is zeesla een pittige smaakmaker in soepen of vinaigrettes. De bladeren kun je ook gebruiken als “wrap” voor een vishapje, of als decoratie.

Dulse is een zacht rood wier, met een ziltige smaak die soms aan de smaak van hazelnoot doet denken. Het werd veel gebruikt in landen als IJsland, Noorwegen, Ierland en Schotland. Hier werd het in vroeger tijden in bars als borrelhapje geserveerd om het drankverbruik te stimuleren, maar ook op lange bootreizen ter voorkoming van scheurbuik. Het eerste vanwege het hoge zoutgehalte, het tweede vanwege de vitamine C. In gedroogde vorm is Dulse krokant, maar door het te koken wordt het boterzacht. Dulse kun je eveneens rauw toevoegen aan salades, sausen, soepen en vinaigrettes. Ook kan het dienen als “wrap” voor geitenkaas of een pasteitje van zeevruchten.

Wakame is een bruin wier met soepele bladeren en een krokante nerf, dat door droging groen wordt. Wakame heeft de fijne smaak van oesters en wordt vaak gecombineerd met groenten en bij de bereiding van soepen, salades en als “wrap” bij visgerechten.

Zee-spaghetti is een teer zout bruinwier, dat door zijn lange slanke vorm op spaghetti lijkt. Het is rijk aan ijzer en uitstekend te combineren met vis, zeevruchten en groenten.

Als je houdt van gezond en exotisch voedsel, kan het interessant zijn om eens wat vaker zeewier op tafel te zetten. De verschillende wieren bevatten bijzondere combinaties van voedingsstoffen en kunnen daarom een gezonde variatie op ons gebruikelijke voedsel betekenen. Zeesla is soms vers te koop bij biologische of natuurvoedings-winkels. Deze winkels verkopen vaak ook de gedroogde Japanse zeewieren als Nori, Kombu en Wakame, die overigens ook te koop zijn bij de grotere Chinese supermarkten die de gangbare Japanse producten verkopen.

Pijnvrij en weer mobiel

Onze gewrichten, ze maken het mogelijk dat onze botten soepel kunnen bewegen, dat we kunnen gaan, kunnen knielen, en dingen kunnen dragen. Maar als die gewrichten met het verstrijken der jaren slijten en het smeer tussen de gewrichten geleidelijk verdwijnt, is dat het startsein voor ondragelijke pijnen, die tot volstrekte immobiliteit kunnen leiden. Steeds vaker bestaat de oplossing uit metaal. Miljoenen mensen bezitten inmiddels een vervangend kuntgewricht in de vorm van een nieuwe heup, knie of schouder. Maar wanneer is een nieuw gewricht werkelijk nodig.

Welke gewrichten worden het meest vervangen?

Tot dusver worden heupgewrichten het meest vervangen, maar ze worden langzaam ingehaald door kniegewrichten. Hebben we dan steeds slechtere knieën? Wel, we worden steeds ouder en artrose oftewel gewrichtsslijtage, belast de knie relatief meer naarmate we ouder worden. Daar staat tegenover dat de behandeltechnieken voor knieën voortdurend verfijnder en de materialen steeds beter worden.

Uit welke materialen bestaan kunstgewrichten

Kunstmatige gewrichten zijn meestal gemaakt van titanium of kobalt-chroom. Dat geldt ook voor een kunstmatig schoudergewricht.

Wat zijn de meest voorkomende redenen voor vervanging

De belangrijkste reden is gewrichtsslijtage. Worden botten jarenlang verkeerd belast, dan slijt het kraakbeen tussen de botten, tot het uiteindelijk volledig verdwenen is wat aanleiding geeft tot hevige pijnen.  Wanneer de artrose zover is gevorderd dat de pijn het leven van patiënten in ernstige mate beperkt, komt men in aanmerking voor een kunstgewricht. Maar nieuwe gewrichten zijn niet alleen voorbehouden aan ouderen. Zo kreeg bijvoorbeeld een patiënte van 24 jaar een nieuwe heup na een bekkenoperatie. Gemiddeld zijn heuppatienten echter 60 jaar oud.

Enkelgewricht moeilijk te vervangen

Weliswaar wordt deze ingreep jaarlijks enkele honderden keren uitgevoerd, maar in vergelijking met de heup of knie, is bij de voet het contactoppervlak veel kleiner en de belasting op het bot veel groter. Daarom moet het implantaat exact passen.

Wanneer is men aan een prothese gewend?

Meestal is het helingsproces na drie tot vier maanden afgesloten. Daarna kan men weer een heel normaal leven leiden. Men mag met een kunstgewricht ook sporten. Doorgaans hebben patiënten geen problemen met prothesen en kan men na de operatie weer actief bewegen. Beweging is immers ook met nieuwe gewrichten belangrijk. Een implantaat gaat gemiddeld 15 jaar mee, maar moet dan vernieuwd worden.

Houd er rekening mee dat het kan piepen als je met een nieuwe heup door detectiepoortjes op de vlieghaven gaat. Je hebt per slot van rekening metaal in het lichaam. Daarom moeten patiënten hun prothesepas tonen, óf hun litteken uiteraard.

Wat doen om de gewrichten gezond te houden

    * Overgewicht vermijden, want anders moeten de gewrichten te veel gewicht dragen en slijten ze sneller.
    * Veel bewegen zoals fietsen, wandelen en zwemmen houdt ze soepel.
    * Joggen op asfalt daarentegen raadt men af. Dat is een te zware belasting die niet gedempt wordt en het vormt daarom een aanslag op de gewrichten.
    * De inname van extra calcium via melk kan geen kwaad, maar de voordelen ervan zijn twijfelachtig. Als het al gezond is, dán voor de botten, niét voor de gewrichten.